Levensboeken

“Een bewogen leven. Je zou er een boek over kunnen schrijven!”. Hoe vaak wordt het gezegd en hoe vaak wordt het boek daadwerkelijk geschreven? Ieder mensenleven is een boek waard. Ik help u bij het schrijven van uw levensverhaal. Uw hoogte- en dieptepunten, uw jeugd, eerste liefde, laatste liefde, uw kinderen, hobby’s, levenslessen; alles wat u aan het papier wilt toevertrouwen, schrijf ik voor u op in uw eigen levensboek.

Uw levensboek kan verschillende doelen dienen. Het is in de eerste plaats een mooi document over uw leven.

Het boek kan voor u een geheugensteun zijn. Praten over uw leven, helpt uw geheugen op te frissen. Praten over het verleden kan ook helpen uw levensloop in perspectief te zien.

Uw familie en uw vrienden zullen met veel belangstelling uw levensverhaal lezen.

Het verhaal helpt uw eventuele verzorgers, u beter te begrijpen.

Werkwijze

Wanneer u met mij contact opneemt, volgt een kennismakingsgesprek. Als er wederzijds vertrouwen is in een goede samenwerking, dan kunnen de gesprekken beginnen. Afhankelijk van hetgeen u te vertellen heeft zullen er 6 tot 7 gesprekken plaatsvinden. De gesprekken worden opgenomen en door mij uitgewerkt. U ontvangt de concepttekst en deze wordt, indien gewenst en waar nodig, aangepast. Het wordt immers uw levensverhaal.

Het schrijven van uw levensverhaal kost veel tijd. Er vinden diverse gesprekken plaats. Er wordt veel tijd besteed aan het uitwerken van de tekst.

Zo nodig, vindt er nader onderzoek plaats naar historische gebeurtenissen, die in uw leven een rol hebben gespeeld. Dit kan een interessante aanvulling vormen op uw levensverhaal.

Uw foto’s kunnen als illustratie in het boek worden verwerkt. 

Het verhaal kan in boekvorm worden gedrukt of op A4-papier gebundeld met een ringband. Het laatste is uiteraard goedkoper.

Fragment uit een Levensboek

(...) We moesten iedere ochtend vroeg op appèl. Dat betekent met alle mensen op een rijtje in de houding staan. We stonden in rijen van tien. We telden in het Japans tot tien. Vervolgens moesten we buigen voor de Japanner. We riepen dan “Nore” en dan “Kire” en dan buigen en dan weer “Nore”. Dat was de ochtendgroet. Dan hoorde ik de vrouwen op de eerste rij vloeken. Ze zeiden “godverdomme” en “klootzak”. De Jappen waren kleine rotkereltjes. Ik als meisje was al groter dan de Jap. Het was destijds een klein volk. Na de oorlog heb ik Japanners ontmoet in Singapore. Zij vertelden mij dat het Japanse volk na de oorlog gemiddeld 10 centimeter is gegroeid, als gevolg van gewijzigde voeding.

Ik ben veel gebeurtenissen in het kamp vergeten. Ik heb de nare dingen weggestopt. Het is nu lang geleden. In de loop van de jaren gaan de scherpe kanten ervan af. Er zijn na de oorlog van het kamp foto’s gemaakt, maar die heb ik niet. Ik had daar geen interesse voor. Ik hoefde geen herinnering aan het kamp. Het was al erg genoeg. Later dacht ik, had ik toch ook maar foto’s om aan anderen te laten zien. Met foto’s erbij kan je het toch makkelijker vertellen en kunnen de mensen het beter begrijpen. Ik weet dat er wel tekeningen bewaard zijn gebleven. Ik herinner mij een foto die van mij is gemaakt bij het hek van het kamp. Op de foto heb ik lange magere benen. (...)

Fragment uit "Wilhelmina Elisabeth"

(...) Als je me vraagt wat ik nog wil zien en ervaren, dan denk ik aan de Rocky Mountains, Florida en Disney World in Amerika, IJsland en Israël. Maar eigenlijk ben ik al heel tevreden. Als kind had ik niet verwacht zoveel van de wereld te kunnen gaan zien. Soms  schaam ik me voor mijn wensen. Zeker als ik mijn huidige financiële situatie vergelijk met vroeger. Toen ik nog thuis woonde, verdiende ik niet veel en ik had nooit geld over. Ik probeerde wel te sparen maar dat lukte maar ten dele. Ik spaarde 50 gulden per maand maar halverwege de maand moest ik hiervan 20 gulden alsnog gebruiken voor mijn levensonderhoud. Ik spaarde voor een uitzet. Eerst linnengoed en later meubels. Verder had ik geen wensen die ik niet kon realiseren. Ik was niet gewend om geld voor mijzelf uit te geven.

Ik heb in mijn leven geen geldzorgen gekend. Ik had niet, wat je noemt, zorgen. We moesten wel uitrekenen waar we ons geld aan konden uitgeven. Mijn ouders hadden wel geldzorgen, dus ik weet wat het is. In de oorlog moest mijn moeder het zonder mijn vader redden. Toen ik in de jaren '60 een gezin stichtte had ik genoeg geld. Mijn dochters denken daar waarschijnlijk anders over. Ik heb wel eens 'nee' moeten zeggen als ze om nieuwe kleren vroegen. Wat we hadden, werd eerlijk verdeeld. Ik weet dat er gezinnen waren die meer te besteden hadden, maar in vergelijking met mijn jeugd hadden we het ruim.(...)

Teksten

Naast het schrijven van levensboeken verzorg ik eveneens teksten voor brochures en websites. Voor nadere informatie kunt u contact met mij opnemen via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Facebook Massagepraktijk en Dru Yoga Anke de Hoop